Od początku Wielkiego Postu słyszymy słowa nawołujące do nawrócenia, zmiany życia, otwarcia się na drugiego człowieka i na Boga, a także zadbania o siebie samego – ale raczej w kontekście wieczności. Dzisiaj po raz kolejny Chrystus nam o tym przypomina. Obecny post jest czasem, kiedy On chce nas „okopać i obłożyć nawozem” – choć to niezbyt przyjemnie brzmi. Jednak bardzo pragnie, abyśmy wydali owoce.
Na tej drodze wielkopostnych refleksji prośmy o potrzebne łaski, aby nasze życie było duchowo owocne i podobne do Tego, który był „błogosławionym owocem żywota” Maryi.
W trzecią Niedzielę Wielkiego Postu jesteśmy prowadzeni do kontemplacji sceny spotkania Jezusa z Samarytanką. Jezus rzekł do Samarytanki: Daj Mi pić! Bóg ma pragnienia i wyraża je jasno. Czego pragnie? – pytamy. Ponieważ jest miłością i dobrocią, Bogu zawsze chodzi o jedno i drugie, o miłość i dobro. Gdy rozmówcą jest Jezus, zawsze padają wyznanie miłości i propozycja odpowiedzenia na nią oraz zaproszenie do doświadczenia przebóstwiającego zjednoczenia stworzenia ze Stwórcą. Jezus nie prosi o coś, czego by nie posiadał. Jest Bogiem i ma wszystko, niczego nie potrzebuje. I jest Bogiem hojnym, dlatego wszystkim się dzieli. Dlaczego zatem prosi, skoro wszystko posiada? Pyta w ten sposób, czy ja wiem, czego potrzebuję. Chce, abym po dzielił się z Nim swoimi problemami i radościami. „Daj Mi, czyli podziel się ze Mną swoimi problemami, radościami, swoimi lękami. Proszę, nie noś ich dłużej sam. Nie skrywaj tego, czego nie uda się ukryć, czego ukrywanie cię męczy, odbiera ci radość życia”. O to właśnie prosi mnie Chrystus. O to prosił Samarytankę, a dzisiaj prosi mnie. Boska miłość chce wkroczyć w skomplikowane i trudne życie Samarytanki, a także w życie każdego z nas. W swojej opatrzności Bóg wie, kiedy i gdzie usiąść, aby spotkać potrzebującego człowieka. Kiedy Jezus prosi, abym podzielił się z Nim swoimi problemami, nie chce bynajmniej mnie za nie skarcić. Nie jest ciekawski moich problemów, wszak będąc Bogiem, zna je lepiej, niż znam je sam. Chce jednak, żebym je rozpoznał, żebym je uczynił Jego problemami, bo tylko wtedy może je rozwiązać, uleczyć. Samarytanka, którą spotkał Jezus, była w opłakanej sytuacji. Nawet po wodę do studni chodziła wtedy, gdy nie było tam innych kobiet z miasteczka. Bała się ich spojrzeń i osądów. Jezus chce więc, aby podzieliła się z Nim swoim smutkiem, aby na Jego barki włożyła krzyż swojego życia. Tak, On chce dźwigać nasze krzyże. Bo kiedy włożę na Jego barki swój krzyż, zacznie się dla mnie nowy rozdział życia. Tego Jezus chce dla Samarytanki i dla mnie.
Nieustannie zachęcamy do udziału w nabożeństwach wielkopostnych, które w naszej wspólnocie parafialnej sprawowane są w piątki o godz. 17:15 (Droga Krzyżowa) oraz niedziele o godz. 15:00 (Gorzkie Żale). Niezmiernie cieszy nas liczny udział parafian w tych pięknych, wielkopostnych modlitwach.
Jak w ubiegłą niedzielę poinformował ks. proboszcz Jerzy Pawelczyk, dzisiaj po wszystkich Mszach świętych Parafialny Zespół Caritas będzie zbierał ofiary na pomoc rodzinie poszkodowanej przez pożar w miejscowości Laski, do którego doszło 21 lutego. Okażmy pomoc potrzebującym i podobnie jak w grudniu ubiegłego roku, wspomóżmy ich finansowo w trudnym dziele odbudowy domu.
Wczoraj, w sobotę 7 marca zakończyła się wizyta duszpasterska rodzin naszej parafii. Wszystkim rodzinom, które przyjmowały kapłanów w kolędzie – trwającej aż od pierwszego tygodnia Adwentu – składamy serdeczne „Bóg zapłać” za wspólną modlitwę, spotkania, rozmowy oraz przekazane ofiary.
W minionym tygodniu, 2 marca zmarł ks. prałat ks. prof. dr hab. Jan Wiśniewski, emerytowany wykładowca historii Kościoła w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Elbląskiej oraz Wydziale Teologii Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Zmarły kapłan był znanym popularyzatorem historii Kościoła w naszym regionie, autorem wielu prac naukowych dotyczących przeszłości naszej diecezji. Ks. Jan Wiśniewski został pochowany w rodzinnym grobowcu w Straszewie nieopodal Sztumu.