W dzisiejszą niedzielę, w Ewangelii według św. Mateusza (Mt 22, 34–40), Jezus przypomina nam dwa najważniejsze przykazania: miłości Boga i miłości bliźniego. Na pytanie uczonego w Prawie o to, które przykazanie jest największe, odpowiada jednoznacznie, że całym sercem, duszą i umysłem mamy miłować Pana Boga, a bliźniego – jak siebie samego.
Te dwa przykazania stanowią fundament naszej wiary. Nie można prawdziwie kochać Boga, pozostając obojętnym na drugiego człowieka. Miłość chrześcijańska nie ogranicza się do słów ani do pięknych deklaracji. Wyraża się w codziennych gestach dobroci, cierpliwości, przebaczenia i troski o tych, których spotykamy na naszej drodze. Czasem wystarczy uważnie wysłuchać drugiego człowieka, pomóc komuś w potrzebie, powstrzymać się od osądzania albo wyciągnąć rękę do zgody. Właśnie w takich sytuacjach sprawdzają się nasze przykazania miłości.
Jezus pokazuje nam, że wiara nie jest zbiorem samych nakazów i zakazów, lecz drogą prowadzącą do żywej relacji z Bogiem i drugim człowiekiem. Im bardziej otwieramy serce na Bożą miłość, tym łatwiej dostrzegamy potrzeby bliźnich. Warto więc zapytać siebie, czy nasza codzienność rzeczywiście odzwierciedla to, co wyznajemy podczas niedzielnej Eucharystii.
Dzisiejsza niedziela jest również rocznicą poświęcenia własnego kościoła. To szczególny dzień, w którym dziękujemy Bogu za świątynię – miejsce modlitwy, sprawowania Eucharystii, przyjmowania sakramentów i spotkania całej wspólnoty parafialnej. Poświęcenie kościoła oznacza oddanie go na wyłączną służbę Bogu. W ostatnią niedzielę października wspominają tę rocznicę zwłaszcza te wspólnoty, które nie posiadają potwierdzonej daty poświęcenia swojej świątyni. To swoiste urodziny naszego kościoła, okazja do wdzięczności za pokolenia wiernych, którzy w tym miejscu modlili się, przyjmowali sakramenty i powierzali Bogu swoje radości oraz troski.
Nasza Kolegiata Żuławska pw. św. Mateusza Apostoła i Ewangelisty jest jednym z najcenniejszych zabytków gotyckich na Żuławach. Jej historia sięga przełomu XIV i XV wieku, a budowę świątyni wiąże się z działalnością Zakonu Krzyżackiego. Według informacji historycznych nasz kościół został konsekrowany, czyli poświęcony, w 1408 roku. Przez kolejne stulecia świątynia była świadkiem dziejów Nowego Stawu i jego mieszkańców, przetrwała zmieniające się czasy i pokolenia, pozostając miejscem modlitwy oraz znakiem obecności Boga pośród nas. 25 marca 2002 roku biskup elbląski Andrzej Śliwiński ustanowił przy parafii Kapitułę Kolegiacką Żuławską, podnosząc nasz kościół do godności kolegiaty. Dzisiejsza uroczystość zachęca nas, byśmy nie tylko podziwiali piękno zabytkowej budowli, ale przede wszystkim troszczyli się o żywą wspólnotę Kościoła, którą tworzymy.
Dzisiaj będziemy mogli również wesprzeć Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Elbląskiej poprzez nabycie kalendarzy, które będzie rozprowadzał ks. kleryk Marcel Werbowy, student pierwszego roku. To dobra okazja, by wesprzeć formację przyszłych kapłanów naszej diecezji i włączyć się w troskę o nowe powołania. Zachęcamy do życzliwego przyjęcia tej inicjatywy i dziękujemy za każdą ofiarę.

Przed nami ostatni tydzień października, miesiąca szczególnie poświęconego modlitwie różańcowej. Serdecznie zapraszamy do wspólnego odmawiania różańca w Kolegiacie Żuławskiej codziennie o godz. 17:15, aż do soboty włącznie. Niech te ostatnie dni miesiąca będą dla nas okazją do wytrwałej modlitwy przez wstawiennictwo Maryi, zawierzania Jej naszych rodzin, parafii, chorych i wszystkich, którzy potrzebują duchowego wsparcia. Zachęcamy także do wspólnej modlitwy różańcowej w domach, abyśmy kończyli październik z sercami jeszcze bardziej otwartymi na Boga i drugiego człowieka.
Na rozpoczynający się tydzień życzymy wszystkim Parafianom i Gościom Bożego błogosławieństwa, pokoju serca, zdrowia oraz siły do podejmowania codziennych obowiązków. Niech miłość Boga i bliźniego, o której przypomina nam dzisiejsza Ewangelia, prowadzi nas w każdej sytuacji, a nasza Kolegiata pozostaje domem modl

W Ewangelii na XXIX Niedzielę Zwykłą słyszymy słowa Jezusa: „Oddajcie cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga” (Mt 22, 15–21). Faryzeusze, chcąc wystawić Jezusa na próbę, pytają Go, czy należy płacić podatek cezarowi. Chrystus, znając ich podstęp, udziela odpowiedzi, która pozostaje aktualna również dla nas. Przypomina, że człowiek ma swoje obowiązki wobec społeczeństwa, ale jego życie nie ogranicza się wyłącznie do spraw doczesnych. Jesteśmy wezwani do uczciwości, odpowiedzialności, troski o dobro wspólne i szacunku wobec innych, a zarazem do pamiętania o tym, co najważniejsze – o naszej więzi z Bogiem.
Słowa Jezusa skłaniają nas do zastanowienia się nad hierarchią wartości, którą kierujemy się w codziennym życiu. Praca, nauka, obowiązki rodzinne i troska o sprawy materialne są ważną częścią naszej codzienności, ale nie powinny przesłaniać nam tego, co duchowe. Oddać Bogu to, co należy do Boga, oznacza przede wszystkim ofiarować Mu swoje serce, zaufać Jego słowu i żyć zgodnie z Ewangelią. To także dostrzegać obecność Chrystusa w drugim człowieku, szczególnie w potrzebującym, samotnym i cierpiącym. Prawdziwa wiara nie pozostaje jedynie deklaracją, lecz wyraża się w konkretnych czynach miłości, przebaczenia i miłosierdzia.
Trwa październik, miesiąc szczególnie poświęcony modlitwie różańcowej. Różaniec jest modlitwą, która pomaga nam rozważać najważniejsze wydarzenia z życia Jezusa i Maryi, a przez to głębiej poznawać tajemnicę Bożej miłości. W paciorkach różańca możemy powierzać Panu Bogu nasze radości, troski, rodzinne problemy i nadzieje. To również czas modlitwy za pokój na świecie, za Kościół, za chorych i cierpiących oraz za wszystkich, którzy potrzebują duchowego umocnienia.
Serdecznie zapraszamy wszystkich Parafian do wspólnej modlitwy podczas nabożeństw różańcowych, które odbywają się codziennie w Kolegiacie Żuławskiej o godz. 17:15. Zachęcamy, aby znaleźć chwilę na spotkanie z Maryją i Jej Synem, zarówno we wspólnocie parafialnej, jak i w gronie rodzinnym. Niech październikowa modlitwa pomoże nam lepiej przeżywać codzienność, umocni naszą wiarę i nauczy zawierzać Bogu nawet te sprawy, które wydają się trudne i po ludzku nierozwiązywalne.
18 października, pod hasłem „Jedno w Chrystusie, zjednoczeni w misji”, obchodzimy 100. Światowy Dzień Misyjny, nazywany również Niedzielą Misyjną. Jest to święto patronalne Papieskich Dzieł Misyjnych, które rozpoczyna Tydzień Misyjny. Jubileuszowa rocznica przypomina nam o nieustannym zadaniu Kościoła, jakim jest głoszenie Ewangelii wszystkim narodom. Chrystus posyła swoich uczniów, aby nieśli Dobrą Nowinę o zbawieniu, świadczyli o Jego miłości i pomagali tym, którzy potrzebują wsparcia.
Dzieło misyjne to nie tylko posługa kapłanów, sióstr zakonnych i świeckich misjonarzy pracujących na odległych kontynentach. To także nasza odpowiedzialność za głoszenie Ewangelii w najbliższym otoczeniu – w rodzinie, miejscu pracy, szkole i parafii. Możemy wspierać misje przez modlitwę, ofiary materialne oraz życzliwość wobec drugiego człowieka. Każdy gest dobroci i każde świadectwo życia zgodnego z nauką Chrystusa może stać się drogą prowadzącą innych do Boga. Hasło tegorocznego Światowego Dnia Misyjnego przypomina, że mimo różnic języka, kultury i miejsca zamieszkania wszyscy jesteśmy jedną wspólnotą w Chrystusie, powołaną do wspólnego niesienia Jego miłości światu.
20 października przypada 19. rocznica śmierci ks. prałata Ireneusza Glegocińskiego, który pełnił posługę proboszcza naszej parafii w latach 1975–2007. Był to długi okres duszpasterskiej troski o powierzonych mu wiernych oraz służby wspólnocie parafialnej. Rocznica jego odejścia jest okazją do wdzięcznej pamięci o zmarłym duszpasterzu, o jego pracy i zaangażowaniu w życie naszej parafii. Wspominając ks. prałata Ireneusza, polecajmy go Bożemu miłosierdziu i prośmy, aby Pan obdarzył go wieczną radością w swoim królestwie. Niech nasza modlitwa będzie wyrazem wdzięczności za dobro, które pozostawił w życiu parafialnej wspólnoty.
Wszystkim Parafianom życzymy dobrego i spokojnego tygodnia pracy oraz nauki, zdrowia, cierpliwości i sił do podejmowania codziennych obowiązków. Niech nie zabraknie w naszych domach wzajemnej życzliwości, zgody i nadziei, a Boże błogosławieństwo towarzyszy nam każdego dnia. Niech Maryja, Królowa Różańca Świętego, otacza nas swoją opieką i wyprasza potrzebne łaski, a Chrystus umacnia nas w wierze, miłości i jedności.

Drodzy Parafianie, Mili Goście!
Dzisiejsza Ewangelia rozpoczyna się od obrazu winnicy. Gospodarz przygotował ją z wielką troską: ogrodził, wykopał tłocznię i zbudował wieżę. Następnie powierzył ją dzierżawcom i udał się w drogę. Kiedy nadszedł czas zbiorów, posłał swoich sług, aby odebrali należne owoce.
Jezus nie opowiada jednak tej przypowieści jedynie o winnicy. Za tym obrazem kryje się historia człowieka i jego relacji z Bogiem. Gospodarzem jest Bóg, a winnicą jest to wszystko, co zostało nam przez Niego powierzone.
Każdy z nas otrzymał własną winnicę.
Dla jednego będzie nią rodzina, dla drugiego małżeństwo, kapłaństwo, praca czy służba drugiemu człowiekowi. Dla kogoś innego – talent, którym może dzielić się z innymi, albo czas, który może poświęcić osobie samotnej i potrzebującej. Winnicą naszego życia są również nasze relacje, przyjaźnie, sąsiedztwo, wspólnota parafialna i wszystko to, co każdego dnia otrzymujemy z Bożej ręki.Bardzo łatwo jest jednak zapomnieć, że to wszystko jest darem, a nie wyłącznie naszą własnością.Żyjemy często tak, jakby wszystko zależało tylko od nas. Zabiegamy o pieniądze, bezpieczeństwo, uznanie i wygodę. Planujemy kolejne dni, miesiące i lata. Tymczasem Ewangelia przypomina nam, że jesteśmy jedynie dzierżawcami. Otrzymaliśmy życie, ale go sobie nie daliśmy. Otrzymaliśmy ludzi, których kochamy, ale nie jesteśmy ich właścicielami. Otrzymaliśmy czas, ale nie wiemy, ile go jeszcze przed nami.
Dlatego pytanie dzisiejszej Ewangelii jest bardzo osobiste:
Jaką winnicą jest moje życie? I jakie owoce przynosi?
Nie chodzi o wielkie sukcesy ani o rzeczy, które podziwia świat. Bóg patrzy inaczej. Czasem owocem jest cierpliwość matki, która po raz kolejny tłumaczy dziecku to samo. Owocem może być ojciec, który po ciężkim dniu znajduje czas dla rodziny. Może nim być małżonek, który potrafi powiedzieć „przepraszam”, człowiek, który odwiedza samotnego sąsiada, albo ktoś, kto mimo własnych problemów potrafi dostrzec cierpienie drugiego. Owocem jest również modlitwa.
W tę refleksję szczególnie mocno wpisuje się październik – miesiąc modlitwy różańcowej.Różaniec jest modlitwą prostą, a jednocześnie niezwykle głęboką. Nie wymaga wielkich słów. Wymaga przede wszystkim obecności i otwartego serca. Powtarzając kolejne „Zdrowaś Maryjo”, przechodzimy wraz z Maryją przez najważniejsze wydarzenia życia Jezusa – Jego narodzenie, działalność, mękę, śmierć i zmartwychwstanie. Maryja uczy nas patrzeć na nasze życie w świetle Chrystusa. Dlatego codziennie o godz. 17:15 spotykamy się na nabożeństwie różańcowym w naszej Kolegiacie Żuławskiej. Zapraszamy dzieci, młodzież, rodziny, osoby starsze i wszystkich parafian. Warto przyjść choćby wtedy, gdy dzień był trudny i pełen obowiązków. Warto znaleźć te kilkadziesiąt minut, aby zatrzymać się przed Bogiem. Być może właśnie wtedy, pośród ciszy kościoła i rytmu modlitwy, odnajdziemy pokój, którego nie potrafiliśmy znaleźć w codziennym zabieganiu. Różaniec może być modlitwą za dzieci i wnuki, za małżeństwo, za osoby chore i samotne, za tych, którzy odeszli, za naszą parafię i za tych, którzy utracili wiarę. Każda tajemnica może stać się miejscem, w którym powierzamy Bogu konkretnego człowieka i konkretną sprawę.
5 października wspominamy św. Faustynę Kowalską, apostołkę Bożego Miłosierdzia. Jej życie jest przypomnieniem, że świętość nie musi oznaczać wielkich czynów widocznych dla świata. Może rodzić się w codzienności – w wierności obowiązkom, modlitwie, cierpliwości i zaufaniu. Jej słowa „Jezu, ufam Tobie” są krótką, ale niezwykle głęboką modlitwą. Możemy je powtarzać wtedy, gdy nie znamy przyszłości. Gdy martwimy się o naszych bliskich. Gdy przychodzi choroba, cierpienie albo samotność. Gdy coś w naszym życiu nie układa się tak, jak planowaliśmy.
Zaufanie Bogu nie oznacza, że wszystkie trudności natychmiast znikną. Oznacza jednak, że człowiek nie musi przechodzić przez nie sam.
7 października obchodzimy wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Różańcowej. To szczególny dzień, aby przypomnieć sobie, jak wielkim skarbem jest modlitwa różańcowa. Przez pokolenia różaniec był modlitwą naszych rodzin. Modlili się nasi dziadkowie i rodzice. Często przy kuchennym stole, przy łóżku chorego, podczas rodzinnych spotkań czy wieczorami po zakończeniu codziennych obowiązków. Dzisiaj ten skarb został powierzony również nam. Możemy przekazać go naszym dzieciom i wnukom nie tylko słowami, ale przede wszystkim własnym przykładem. Dziecko, które widzi rodziców modlących się na różańcu, otrzymuje coś więcej niż wiedzę o modlitwie. Otrzymuje świadectwo, że Bóg jest obecny również w zwyczajnym życiu. Jedno „Zdrowaś Maryjo” może wydawać się bardzo małe. A jednak z takich małych modlitw powstaje wielka modlitwa Kościoła.
Matko Boża Różańcowa – prowadź nas do Chrystusa.
Święta Faustyno – ucz nas zaufania Bożemu Miłosierdziu.
Święty Mateuszu Apostole – ucz nas odpowiadać na Boże wezwanie.
Życzymy wszystkim Parafianom dobrego, spokojnego i pełnego Bożej obecności tygodnia. Niech Pan Bóg umacnia nas w codziennych obowiązkach, obdarza pokojem nasze rodziny, daje siłę w chwilach trudnych i pomaga nam wydawać dobre owoce naszego życia.
Niech Maryja, Królowa Różańca Świętego, prowadzi nas przez kolejne dni października, a Jej Syn, Jezus Chrystus, napełnia nasze serca wiarą, nadzieją i miłością.
Szczęść Boże!