Liturgia słowa XXXII Niedzieli Zwykłej prowadzi nas do przypowieści o dziesięciu pannach (Mt 25, 1-13). Jezus opowiada o dziesięciu dziewczętach, które wyszły na spotkanie pana młodego. Wszystkie zabrały lampy, jednak tylko pięć z nich zatroszczyło się o zapas oliwy. Gdy pan młody się opóźniał, wszystkie zasnęły. O północy rozległo się wołanie: „Oto pan młody, wyjdźcie mu na spotkanie!”. Wtedy okazało się, że nie wszystkie były przygotowane. Panny roztropne mogły wejść na ucztę weselną, natomiast nierozsądne pozostały za zamkniętymi drzwiami.
Ta przypowieść jest dla nas ważnym przypomnieniem, że wiara nie może być jedynie deklaracją ani czymś, do czego wracamy od czasu do czasu. Powinna być codzienną postawą, wyrażającą się w modlitwie, miłości bliźniego, przebaczeniu i trosce o drugiego człowieka. Oliwa w lampach symbolizuje duchową gotowość, której nie można pożyczyć od innych ani zgromadzić w ostatniej chwili. Każdy z nas sam odpowiada za swoją więź z Bogiem. Chrystus zachęca nas: „Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny”. Nie chodzi o życie w lęku przed przyszłością, ale o takie przeżywanie każdego dnia, abyśmy byli gotowi spotkać Pana.
Listopad, który szczególnie poświęcamy pamięci naszych zmarłych, skłania nas do głębszej refleksji nad przemijaniem i sensem ludzkiego życia. Odwiedzamy cmentarze, zapalamy znicze, przynosimy kwiaty, ale przede wszystkim pamiętamy o tych, którzy odeszli, w naszych modlitwach. Różaniec połączony z modlitwą wypominkową, Msza Święta i osobista modlitwa za zmarłych są wyrazem naszej miłości, wdzięczności i chrześcijańskiej nadziei. Wierzymy, że śmierć nie jest końcem, lecz przejściem do życia wiecznego. Dlatego powierzamy naszych bliskich Bożemu miłosierdziu, prosząc, aby mogli uczestniczyć w radości nieba. Jednocześnie pamięć o zmarłych przypomina nam, że również nasze życie jest drogą ku wieczności i warto każdego dnia troszczyć się o oliwę wiary, nadziei i miłości.
Przed nami także ważna rocznica w historii naszej Ojczyzny. 11 listopada będziemy obchodzić Narodowe Święto Niepodległości, upamiętniające 108. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości w 1918 roku. To szczególny dzień wdzięczności za wolność, za tych, którzy walczyli o niepodległość, ponosili ofiary i przez pokolenia pielęgnowali polskość, język, kulturę oraz wiarę. Niepodległość nie jest jednak wyłącznie darem przeszłości. Jest również zadaniem, które spoczywa na każdym pokoleniu. Wymaga odpowiedzialności, wzajemnego szacunku, troski o dobro wspólne i umiejętności budowania jedności mimo istniejących różnic.
W tym kontekście szczególnie ważny jest apel członków Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski, którzy, odnosząc się do obecnej sytuacji w naszym kraju, zachęcili wiernych, aby 10 listopada przeżyli jako dzień postu i pokuty w intencji pokoju społecznego, narodowego porozumienia i pojednania. Biskupi zwrócili się również z prośbą o podjęcie żarliwej modlitwy za Ojczyznę, a szczególnie za rządzących i wszystkich odpowiedzialnych za życie publiczne, aby troska o dobro wspólne naszego społeczeństwa była dla nich najważniejszą powinnością.
W apelu czytamy: „Módlmy się o światło i mądrość dla rządzących i wszystkich odpowiedzialnych za życie publiczne, by troska o dobro wspólne naszego społeczeństwa była dla nich najważniejszą powinnością”. Biskupi zachęcają, aby w tych dniach nasza modlitwa wyrażała się także słowami Suplikacji, hymnu „Boże, coś Polskę” oraz modlitwy za Ojczyznę autorstwa ks. Piotra Skargi.
Niech będzie to dla nas wszystkich wezwanie do osobistej refleksji. Pokój społeczny zaczyna się od naszych rodzin, sąsiedztwa, miejsc pracy i codziennych relacji. Potrzeba nam mniej wzajemnych oskarżeń, a więcej życzliwości, szacunku, cierpliwości i gotowości do przebaczenia. Ojczyzna potrzebuje naszej modlitwy, ale również odpowiedzialnych postaw i troski o drugiego człowieka.
Niech listopadowe dni, przeżywane w duchu modlitwy za zmarłych i wdzięczności za dar niepodległości, pomogą nam lepiej odczytać słowa Chrystusa o czuwaniu. Dbajmy o to, aby nasze lampy wiary nigdy nie zgasły, a serca pozostawały otwarte na Boga i drugiego człowieka. Módlmy się za tych, którzy odeszli, za naszą Ojczyznę i za wszystkich, którzy potrzebują pojednania i pokoju.
Wszystkim Parafianom, Gościom oraz naszym bliskim życzymy dobrego, spokojnego tygodnia pracy i nauki. Niech Boże błogosławieństwo towarzyszy nam w codziennych obowiązkach, a światło Chrystusa wskazuje drogę do prawdziwej jedności, zgody i wzajemnej życzliwości.

Drodzy Parafianie, Mili Goście!
Uroczystość Wszystkich Świętych i wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych kierują nasze myśli ku tajemnicy życia, śmierci i wieczności. W tych listopadowych dniach szczególnie często odwiedzamy cmentarze, zapalamy znicze na grobach bliskich, przynosimy kwiaty i zatrzymujemy się w ciszy nad mogiłami tych, którzy byli częścią naszego życia. Wspominamy ich słowa, dobro, którym nas obdarowali, wspólnie przeżyte chwile, a czasem także to, czego nie zdążyliśmy im powiedzieć. Pamięć o zmarłych jest wyrazem miłości, która nie kończy się wraz ze śmiercią. Jako ludzie wierzący wiemy jednak, że najcenniejszym darem, jaki możemy ofiarować naszym bliskim, jest modlitwa.
W Ewangelii przeznaczonej na uroczystość Wszystkich Świętych Jezus ukazuje nam osiem błogosławieństw (Mt 5, 1–12a). To właśnie one są drogowskazem prowadzącym do świętości. Chrystus nazywa błogosławionymi ubogich w duchu, miłosiernych, czystego serca, wprowadzających pokój oraz tych, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości. Pokazuje nam, że prawdziwe szczęście nie zależy od bogactwa, popularności czy ziemskich sukcesów. Jego źródłem jest życie blisko Boga, wierność Ewangelii i miłość okazywana drugiemu człowiekowi. Świętość nie jest zarezerwowana dla nielicznych. To powołanie każdego z nas, realizowane każdego dnia przez dobre słowo, przebaczenie, uczciwość, troskę o bliźnich i gotowość do niesienia pomocy.
Uroczystość Wszystkich Świętych przypomina nam, że święci nie są jedynie postaciami z odległej historii Kościoła. To również nasi bliscy, którzy być może nie zostali wyniesieni na ołtarze, ale swoim życiem dawali świadectwo wiary, pracowitości, poświęcenia i dobroci. Ich codzienna wierność Bogu i ludziom może być dla nas inspiracją, abyśmy także potrafili wybierać dobro, nawet wtedy, gdy wymaga ono wysiłku i wyrzeczenia.
Następujące po tej uroczystości wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych, nazywane Dniem Zadusznym, skłania nas do szczególnej modlitwy za tych, którzy odeszli z tego świata. Przemijanie jest częścią naszego ziemskiego życia. Kolejne lata mijają szybciej, niż się spodziewamy, zmieniają się pokolenia, a miejsca, które jeszcze niedawno wypełniały głosy naszych bliskich, niekiedy pozostają już tylko wspomnieniem. Cmentarne alejki przypominają nam o kruchości ludzkiego życia, ale chrześcijańska pamięć o zmarłych nie jest wyłącznie smutkiem i tęsknotą. Jest także spojrzeniem ku wieczności. Wierzymy, że śmierć nie ma ostatniego słowa, ponieważ Chrystus przez swoją śmierć i zmartwychwstanie otworzył nam drogę do życia wiecznego.
W tych dniach warto zadać sobie pytanie, co pozostanie po naszym życiu. Nie zabierzemy ze sobą dóbr materialnych, stanowisk ani ziemskich osiągnięć. Pozostaną natomiast miłość, którą obdarzyliśmy innych, dobro, które uczyniliśmy, wiara przekazana dzieciom i wnukom oraz pamięć zapisana w ludzkich sercach. Listopadowe dni mogą więc stać się nie tylko czasem wspominania tych, którzy odeszli, lecz także okazją do uporządkowania własnego życia, pojednania z bliźnimi i odnowienia relacji z Bogiem.
Serdecznie zachęcamy wszystkich parafian do udziału w modlitwie różańcowej połączonej z modlitwą wypominkową za naszych zmarłych. W Kolegiacie Żuławskiej będziemy modlić się codziennie o godz. 17:15, do 7 listopada włącznie. Niech wspólna modlitwa stanie się wyrazem naszej wdzięczności za życie tych, których Bóg postawił na naszej drodze, i naszej troski o ich zbawienie. Przynośmy przed oblicze Pana imiona naszych bliskich, krewnych, przyjaciół, sąsiadów oraz wszystkich, którzy potrzebują naszej modlitewnej pamięci. Różaniec, odmawiany we wspólnocie parafialnej, niech będzie dla nas źródłem pocieszenia, umocnienia wiary i nadziei, a także przypomnieniem, że w Chrystusie jesteśmy powołani do wspólnoty, której nie kończy nawet śmierć.
Niech rozpoczynająca się oktawa uroczystości Wszystkich Świętych będzie dla nas czasem modlitwy, zadumy i duchowego umocnienia. Życzymy wszystkim parafianom dobrego tygodnia, pełnego pokoju serca, nadziei i życzliwości. Niech przykład świętych pomaga nam odważnie kroczyć drogą Ewangelii, a pamięć o zmarłych uczy nas wdzięczności za otrzymane dobro i przypomina o tym, co w życiu najważniejsze. Niech Maryja, Królowa Różańca Świętego, otacza nas swoją opieką, a Chrystus Zmartwychwstały umacnia naszą wiarę w życie wieczne i prowadzi nas wszystkich ku spotkaniu w domu Ojca.

W dzisiejszą niedzielę, w Ewangelii według św. Mateusza (Mt 22, 34–40), Jezus przypomina nam dwa najważniejsze przykazania: miłości Boga i miłości bliźniego. Na pytanie uczonego w Prawie o to, które przykazanie jest największe, odpowiada jednoznacznie, że całym sercem, duszą i umysłem mamy miłować Pana Boga, a bliźniego – jak siebie samego.
Te dwa przykazania stanowią fundament naszej wiary. Nie można prawdziwie kochać Boga, pozostając obojętnym na drugiego człowieka. Miłość chrześcijańska nie ogranicza się do słów ani do pięknych deklaracji. Wyraża się w codziennych gestach dobroci, cierpliwości, przebaczenia i troski o tych, których spotykamy na naszej drodze. Czasem wystarczy uważnie wysłuchać drugiego człowieka, pomóc komuś w potrzebie, powstrzymać się od osądzania albo wyciągnąć rękę do zgody. Właśnie w takich sytuacjach sprawdzają się nasze przykazania miłości.
Jezus pokazuje nam, że wiara nie jest zbiorem samych nakazów i zakazów, lecz drogą prowadzącą do żywej relacji z Bogiem i drugim człowiekiem. Im bardziej otwieramy serce na Bożą miłość, tym łatwiej dostrzegamy potrzeby bliźnich. Warto więc zapytać siebie, czy nasza codzienność rzeczywiście odzwierciedla to, co wyznajemy podczas niedzielnej Eucharystii.
Dzisiejsza niedziela jest również rocznicą poświęcenia własnego kościoła. To szczególny dzień, w którym dziękujemy Bogu za świątynię – miejsce modlitwy, sprawowania Eucharystii, przyjmowania sakramentów i spotkania całej wspólnoty parafialnej. Poświęcenie kościoła oznacza oddanie go na wyłączną służbę Bogu. W ostatnią niedzielę października wspominają tę rocznicę zwłaszcza te wspólnoty, które nie posiadają potwierdzonej daty poświęcenia swojej świątyni. To swoiste urodziny naszego kościoła, okazja do wdzięczności za pokolenia wiernych, którzy w tym miejscu modlili się, przyjmowali sakramenty i powierzali Bogu swoje radości oraz troski.
Nasza Kolegiata Żuławska pw. św. Mateusza Apostoła i Ewangelisty jest jednym z najcenniejszych zabytków gotyckich na Żuławach. Jej historia sięga przełomu XIV i XV wieku, a budowę świątyni wiąże się z działalnością Zakonu Krzyżackiego. Według informacji historycznych nasz kościół został konsekrowany, czyli poświęcony, w 1408 roku. Przez kolejne stulecia świątynia była świadkiem dziejów Nowego Stawu i jego mieszkańców, przetrwała zmieniające się czasy i pokolenia, pozostając miejscem modlitwy oraz znakiem obecności Boga pośród nas. 25 marca 2002 roku biskup elbląski Andrzej Śliwiński ustanowił przy parafii Kapitułę Kolegiacką Żuławską, podnosząc nasz kościół do godności kolegiaty. Dzisiejsza uroczystość zachęca nas, byśmy nie tylko podziwiali piękno zabytkowej budowli, ale przede wszystkim troszczyli się o żywą wspólnotę Kościoła, którą tworzymy.
Dzisiaj będziemy mogli również wesprzeć Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Elbląskiej poprzez nabycie kalendarzy, które będzie rozprowadzał ks. kleryk Marcel Werbowy, student pierwszego roku. To dobra okazja, by wesprzeć formację przyszłych kapłanów naszej diecezji i włączyć się w troskę o nowe powołania. Zachęcamy do życzliwego przyjęcia tej inicjatywy i dziękujemy za każdą ofiarę.

Przed nami ostatni tydzień października, miesiąca szczególnie poświęconego modlitwie różańcowej. Serdecznie zapraszamy do wspólnego odmawiania różańca w Kolegiacie Żuławskiej codziennie o godz. 17:15, aż do soboty włącznie. Niech te ostatnie dni miesiąca będą dla nas okazją do wytrwałej modlitwy przez wstawiennictwo Maryi, zawierzania Jej naszych rodzin, parafii, chorych i wszystkich, którzy potrzebują duchowego wsparcia. Zachęcamy także do wspólnej modlitwy różańcowej w domach, abyśmy kończyli październik z sercami jeszcze bardziej otwartymi na Boga i drugiego człowieka.
Na rozpoczynający się tydzień życzymy wszystkim Parafianom i Gościom Bożego błogosławieństwa, pokoju serca, zdrowia oraz siły do podejmowania codziennych obowiązków. Niech miłość Boga i bliźniego, o której przypomina nam dzisiejsza Ewangelia, prowadzi nas w każdej sytuacji, a nasza Kolegiata pozostaje domem modl